Obszerny tekst jego autorstwa zawiera także: rozkładaną mapę Polski i Litwy wraz z przyległymi do nich ziemiami oraz widoki miast zamieszczone w następującej kolejności: Kraków, Zamość, Sandomierz, Biecz, Lublin, Poznań, Łowicz, Wilno, Grodno, Lwów, Przemyśl, Krosno, Smoleńsk, Gdańsk, Toruń, Elbląg, Uszakowo (dawny Pokarmin), Królewiec, Pilawa i Warszawa.

We wstępie autor zadedykował swoją książkę Theodorowi Forestowi, doktorowi praw obojga i Jacobowi Forestowi synowi, studentowi prawa, który był uczniem autora. Czytamy m.in.: W dowód mojej wdzięczności przedstawiam niniejszy opis Królestwa Polskiego, opracowany na podstawie dzieł różnych autorów, przy znacznym nakładzie pracy z mojej strony.
Do niedawna o autorze książki nie wiedziano nic. Dziś, dzięki badaniom przeprowadzonym w archiwach Amsterdamu, Hoorn i Hagi przez flamandzkich naukowców życie Andreasa Cellariusa przestało być zupełną tajemnicą.
Urodził się on około 1596 roku w Neuhausen, małym miasteczku niedaleko Wormacji. Podstawową naukę a następnie, po zapisaniu się w 1614 roku na uniwersytet, także studia odbył w Heidelbergu. Niestety, nie wiadomo ani co studiował, ani jak długo. Kolejne lata życia autora nadal pozostają tajemnicą. Stawiano tezę, że być może w tym czasie Cellarius podróżował po Polsce, że służył w wojsku na terenach ówczesnej Rzeczypospolitej ale dotychczas nie odnaleziono żadnych poszlak, które by to potwierdziły. A może Cellarius nigdy w Polsce nie był?

Z całą pewnością pojawia się on ponownie w 1625 roku ale już w… Amsterdamie, gdzie odnaleziono go w rejestrach małżeństw. 30-letni nauczyciel Andreas Cellarius został zarejestrowany jako mąż Cathariny Eltmans. Wiemy o czworgu dzieci małżonków: Andreasie (urodzony w 1626 roku), Catharinie (ochrzczona w 1628 roku), Johannesie (ochrzczony w 1631 roku) i Jorisie (ochrzczony w 1635 roku).
Około 1630 roku Andreas Cellarius przeniósł się do Hagi, gdzie został zatrudniony jako nauczyciel w szkole łacińskiej. Po siedmiu latach przeprowadził się ponownie, tym razem do miasta Hoorn położonego ok. 40 km na północ od Amsterdamu. W Hoorn Cellarius był  rektorem (dyrektorem) szkoły łacińskiej. Wszystkie prace naukowe Cellariusa, także  najbardziej znana księga zatytułowana
„Harmonia Macrocosmica” przedstawiająca systemy świata Ptolemeusza, Kopernika i Brahe, zostały opublikowane podczas jego rektoratu w Hoorn.
Andreas Cellarius zmarł w 1665 roku a miejsce jego pochówku dotychczas nie zostało ustalone.
W opisie Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego autor zebrał informacje z dziejów ziem polsko-litewsko-ruskich. Opisał kolejnych władców, sięgając aż do Lecha, i scharakteryzował ich lata panowania.
Przemierzywszy Małopolskę, Wielkopolskę i niektóre miasta Mazowsza autor udał się na Litwę, potem na Ruś, do Prus, na Pomorze, do Prus Królewskich i Prus Książęcych, do Żmudzi by  powrócić i zakończyć swoja wyprawę na Mazowszu.
Andreas Cellarius powołuje się na wielu autorów, np. za Szymonem Starowolskim (1588-przed 6.04.1656) dzieli królestwo polskie na osiem prowincji: Polskę, Litwę, Ruś, Prusy, Mazowsze, Żmudź, Pomorze i Inflanty, „które wszystkie mieszczą się w jednym berle wraz ze swoimi zwyczajami, prawami, częściowo różniący się językami: ale żyjący prawdziwym geniuszem, przywilejem wolności, i pod względem ich przydatności do pełnienia w Republice funkcji publicznych równymi sobie…”
Na charakterystykę regionów a dalej także województw i wielu miejscowości składają się ich geografia, wydarzenia historyczne, nazwiska fundatorów i zasłużonych obywateli, charakter spotykanej zabudowy, opis wielu fortyfikacji i ich przydatności militarnej oraz lokalne obyczaje.
I tak np. o Poznaniu pisze jako o mieście „położonym między przyjemnymi wzgórzami”, otoczonym „podwójnym murem i fosą o niemałej głębokości, z domami wznoszącymi się w powietrze na dużej wysokości”. Zaznacza też, że z powodu Warty „sąsiednie wsie są tak narażone na powodzie, że budynki i zabudowania ledwo widać spod wody. Nawet samo miasto nie jest bezpieczne przed tą niedogodnością, ponieważ czasami doświadcza wysokości podnoszącej się wody w swoich murach.” Obok znaczniejszych miast autor podaje informacje także o tych mniejszych np. o Koninie napisał: małe miasteczko zniszczone przez siły Zakonu Krzyżackiego w 1331 roku.

Książka, jak prawdziwy przewodnik, zaciekawia i zachęca do znajdowania informacji i poszerzania wiedzy. Można spędzić wiele godzin krocząc wraz z autorem po ziemiach królestwa polskiego.